Lekarz, pacjent i choroba śmiertelna

Etyka lekarska zakłada, że stanowisko lekarza może pełnić osoba, która wykazuje takie cechy jak: dobroczynność, empatia, współczucie czy cierpliwość. Początkowo nie uwzględniano tego, czy lekarz powinien informować pacjenta o śmiertelnej chorobie. Taka informacja mogłaby wyrządzić szkodę pacjentowi i spowodować pogorszenie nie tylko zdrowia fizycznego, ale także psychicznego. Wówczas zakładano, iż lekarz nie musi udzielać pacjentowi wiadomości odnośnie niepomyślnych rokowań zdrowotnych. Do obowiązku lekarza należało z kolei powiadomienie o tym najbliższej rodziny. Panowało przekonanie, iż chory przez cały czas powinien mieć nadzieję na wyzdrowienie.

Z czasem coraz lepiej poznano aspekty psychologiczne chorych. Zakładano, że chory powinien posiadać świadomość odnośnie stanu własnego zdrowia, a tym samym pamiętać o nieuchronności śmierci. W ten sposób pacjent mógł poprawić relacje z najbliższymi. Wprowadzone zmiany w Kodeksie Etyki Lekarskiej uwzględniały, iż chory powinien być informowany o stanie swojego zdrowia, jednak należy czynić to z taktem oraz szczególną ostrożnością. W niektórych przypadkach dopuszczano zatajenie niepomyślnych informacji. Dotyczyło to sytuacji, w których mogłoby wyrządzić cierpienie fizyczne lub psychiczne chorego. Po kilku latach dodano jednak zapis, że jeśli pacjent zażyczy sobie udzielenia informacji, lekarz nie ma prawa odmówić.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *